Riechman SE, Balasekaran G, Roth SM, Ferrell RE.

Department of Human Genetics, Graduate School of Public Health, University of Pittsburgh, PA 15260, USA. riechman@helix.hgen.pitt.edu

Interleukin-15 (IL-15) is an anabolic cytokine that is produced in skeletal muscle and directly affects muscle anabolism in animal and in vitro models. The contribution of IL-15 variability in muscle responses to 10 wk of resistance exercise training in young men and women was examined by measuring acute and chronic changes in IL-15 protein in plasma and characterizing genetic variation in the IL-15 receptor-alpha gene (IL15RA). Participants trained 3 days a week at 75% of one repetition maximum, performing three sets (6-10 repetitions) of 13 resistance exercises. Plasma IL-15 protein was significantly increased (P < 0.05) immediately after acute resistance exercise but did not change with training and was not associated with variability in muscle responses with training. A single nucleotide polymorphism in exon 7 of IL15RA was strongly associated with muscle hypertrophy and accounted for 7.1% of the variation in regression modeling. A polymorphism in exon 4 was also independently associated with muscle hypertrophy and accounted for an additional 3.5% of the variation in hypertrophy. These results suggest that IL-15 is an important mediator of muscle mass response to resistance exercise training in humans and that genetic variation in IL15RA accounts for a significant proportion of the variability in this response.

عنوان : وابستگی اینترلوکین 15 و تفاوت ژنتیک رسپتور اینترلوکین 15 در پاسخ به تمرینات مقاومتی

اینترلوکین 15 یک سایتوکاین آنابولیک می باشد که در عضله اسکلتی تولید می شود و مستقیما تاثیر می گذارد بر آنابولیسم عضله در حیوانات و در مدل vitro. اینترلوکین 15 به طور متفاومتی مشارکت می کند در پاسخ عضله به 10 هفته تمرین مقاومتی در زنان و مردان جوان که آزمایش شده است بوسیله اندازه گیری تغییر حاد و مزمن در پروتئین اینترلوکین 15 در پلاسما و ویژگی های ژنتیکی متفاوت در ژن رسپتور آلفا اینترلوکین 15 (IL15RA). شرکت کنندگان تمرین کردند 3 روز در هفته با 75% یک تکرار بیشینه ، اجرا کردند سه ست با 6 تا 10 تکرار 13 حرکت مقاومتی. پروتئین اینترلوکین 15 پلاسما به طور معناداری افزایش یافت(P<0.05) بلافاصله بعد از تمرین مقاومتی حاد. اما تغییر نبود با تمرین و وابسته نبود با گوناگونی در پاسخ عضله به تمرین. یک نوکلئوتید واحد چند ریختی در آکسون 7 رسپتور آلفا اینترلوکین 15 شدیدا وابسته بود با هیپرتروفی عضله و شمارش شد برای 7.1% تفاوت در مدل رگرسیون. یک چند ریختی در آکسون 4 نیز به طور مستقل وابسته بود با هیپرتروفی عضله و شمارش شد برای 3.5% تفاوت اضافی در هیپرتروفی . این نتیجه اظهار می دارد اینترلوکین 15 یک واسطه مهم پاسخ توده عضله به تمرینات مقاومتی در انسانها می باشد و ژنتیک متفاوت در رسپتور آلفا اینترلوکین 15 حساب شد برای یک قسمت متفاوت به طور متفاوتی در این پاسخ.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

-----------------------------------------

Olson TP, Dengel DR, Leon AS, Schmitz KH.

Mayo Clinic, Division of Cardiovascular Diseases, University of Minnesota, and Minneapolis Veterans Affairs Medical Center, MN, USA. olson.thomas2@mayo.edu

BACKGROUND: Overweight individuals commonly demonstrate elevated levels of inflammatory and cell adhesion molecules. Elevated levels of inflammation and adhesion have been implicated in the pathogenesis of cardiovascular disease. Aerobic exercise has been shown to be effective in altering specific biomarkers of inflammation and cell adhesion; however, little is known regarding the effects of resistance training (RT) on these biomarkers. This study examined the effects of 1 year of moderate-intensity RT on biomarkers of inflammation and adhesion in healthy, overweight women. METHODS AND RESULTS: Participants included 28 (12 control, 16 RT) overweight (body mass index>or=25 kg/m2) women, aged 25-44 years, studied before and after 1 year of RT. C-reactive protein (CRP), interleukin-6 (IL-6), adiponectin, intracellular adhesion molecule-1, vascular cell adhesion molecule-1 and E-selectin were measured by standard enzyme-linked immunosorbent assays. Body composition, blood pressure, fasting blood lipids, glucose and insulin also were assessed. There were no significant changes in blood pressure, fasting blood lipids, glucose or insulin levels in either group after 1 year. There was also no change in body mass or fat mass in either group; however, there was a significant increase in lean body mass (P<0.05) in the RT group. Both CRP (P<0.01) and adiponectin (P<0.01) demonstrated significant improvements in the RT group, with no change in IL-6. Conversely, there were no associated changes in the biomarkers of cell adhesion in either group. CONCLUSIONS: This study demonstrates that moderate-intensity RT significantly results in modest improvements of inflammatory markers without affecting cell adhesion molecules in overweight women.

عنوان : تغییر در نشانگرهای زیستی التهابی در پی یک سال تمرین مقاومتی ملایم در زنان چاق

زمینه : سطح بالای التهابی و به هم ریختگی غیرطبیعی مولکولهای سلولی اشخاص چاق به طور مشترک نشان داده شده است. سطح بالای التهابی و به هم ریختگی غیرطبیعی دلالت دارد بر پیدایش بیماریهای قلبی عروقی. تمرینات هوازی نشان داده اند موثر هستند در اصلاح کردن نشانگرهای زیستی التهابی و به هم ریختگی غیرطبیعی سلولی. به هر صورت بسیارکم شناخته شده است در خصوص اثر تمرینات مقاومتی بر این نشانگرهای زیستی. این مطالعه آزمایش می کند اثر یک سال تمرین مقاومتی با شدت ملایم بر نشانگرهای زیستی التهابی و به هم ریختگی غیرطبیعی تندرستی زنان چاق.

روش و نتیجه : شرکت کنندگان شامل 28 نفر (12 نفر گروه کنترل و 16 نفر تمرین مقاومتی) زن چاق (شاخص توده بدن بزرگتر یا مساوی 25 کیلوگرم بر m2) با دامنه سنی 25 تا 45 سال ، مورد مطالعه قرار گرفتند قبل و بعد از یک سال تمرین مقاومتی. C-reactive protein  (CRP)  ، اینترلوکین 6 ، ادیپونکتین ، بهم ریختگی غیرطبیعی مولکول-1 سلول عروقی و E-selectin اندازه گیری شد بوسیله سنجش پیوند آنزیمی استاندارد ماده جذب کننده التهاب. ترکیب بدن ، فشارخون ، چربی و گلوکز خون و انسولین نیز ارزیابی شدند. تغییر معنادار نبود در فشارخون ، چربی و گلوکز خون و سطح انسولین در هر دو گروه بعد از یک سال. همچنین تغییر در توده بدن یا چربی بدن در هر دو گروه معنادار نبود. به هر صورت افزایش در توده بدن معنا دار بود(P<0.05) در گروه تمرین مقاومتی کرده. هم CRP (p<0.01) و هم آدیپونکتین (P<0.01) نشان دادند بهبود معناداری در گروه تمرین مقاومتی کرده ، بدون تغییر در اینترلوکین6.

به طور معکوس تغییرات در نشانگرهای زیستی به هم ریختگی غیرطبیعی سلولی در هر دو گروه وابسته به هم نبودند.

نتیجه گیری : این تحقیق نشان داد تمرین مقاومتی با شدت ملایم به طور معناداری بهبود نسبتا کمی می دهد نشانگرهای التهابی را بدون اثر به هم ریختگی غیرطبیعی مولکولهای سلول در زنان چاق.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

----------------------------------------

Raso V, Benard G, DA Silva Duarte AJ, Natale VM.

Department of Experimental Physiopathology, University of Sao Paulo, Sao Paulo, Brazil.

PURPOSE: To determine the effect of a 12-month moderate resistance training program on phenotypic and functional immunological parameters of previously sedentary, clinically healthy, elderly women. METHODS: A total of 42 clinically healthy, sedentary females (aged 60-77 yr old) were randomly assigned to either a moderate-intensity resistance training program or a control group during a 12-month longitudinal, randomized, controlled, intervention study. Resistance training program consisted of three sets of 12 repetitions at 54.9 +/- 2.4% 1RM for five different exercises performed three times per week during 12 months. Natural killer cell cytotoxic activity (NKCA), lymphoproliferative response to the mitogen phytohemaglutinin (PHA), and quantification of the lymphocytes (CD3, CD3CD19, CD56) and subpopulations (CD4, CD8, CD56, CD56) as well as cellular expression molecules (CD25, CD28, CD45RA, CD45RO, CD69, CD95, HLA-DR) were determined by immunological assays. RESULTS: The experimental group increased muscle strength in 44% and 48% after 6 and 12 months, respectively (P < 0.05). There were no statistically significant differences between the groups or according to the time for quantitative (CD3, CD3CD19, CD56, CD4, CD8, CD45RA, CD45RO, CD56, CD56, CD95, CD28, CD25, CD69, HLA-DR) and functional immunological parameters (natural killer cell cytotoxic activity and lymphoproliferative response). CONCLUSION: A 12-month moderate resistance training program increases muscle strength, but it does not change immune phenotypic and functional parameters of previously sedentary, clinically healthy, elderly women.

عنوان : تاثیر تمرینات مقاومتی بر پارامترهای ایمونولوژیکی زنان سالخورده تندرست

هدف : تعیین اثر 12 ماه برنامه تمرینی مقاومتی ملایم بر پارامترهای ایمونولوژیکی phenotypic و کاربردی زنان سالخورده تندرست کلینیکی که قبلا بی تحرک بوده اند.

روش : 42 زن بی تحرک با دامنه سنی 60 تا 77 سال را از کل کلینیک تندرستی به طور تصادفی انتخاب کردند و تعیین شدند در دو گروه برنامه تمرین مقاومتی با شدت ملایم و گروه کنترل در طی 12 ماه تحقیق طولی ، تصادفی و کنترل شده. برنامه تمرین مقاومتی عبارت بود از 3 ست با 12 تکرار با 54.9% با + یا – 2.4% یک تکرار بیشینه برای 5 تمرین متفاوت که اجرا شد 3 روز در هفته به مدت 12 ماه. فعالیت طبیعی cytotoxic سلولی کشنده (NKCA) ، پاسخ lymphoproliferative در mitogen phytohemaglutinin (PHA) و تعیین کمیت لمفوسیت ها (CD3, CD3CD19,CD56) و subpopulations (CD4,CD8,CD56,CD56) ، بیان مولکولهای داخل سلولی (CD25,CD28,CD45RA,CD45RO,CD69,CD95,HLA-DR) تعیین شدند بوسیله سنجش ایمونولوژیکی.

نتیجه : قدرت عضله گروه تمرین کرده افزایش یافت در 44% و 48% به ترتیب بعد از 6 و 12 ماه تمرین (p<0.05). به طور آماری تفاوت معناداری بین گروهها نبود برای کمیت و کارکرد پارامترهای ایمونولوژیکی.

نتیجه گیری : یک برنامه 12 ماهه تمرین مقاومتی ملایم قدرت عضله را افزایش می دهد اما تغییری در پارامترهای کارکردی و phenotypic سیستم ایمنی ندارد در زنان سالخورده کلینیک تندرستی که قبلا بی تحرک بوده اند.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

----------------------------------------

Flynn MG, Fahlman M, Braun WA, Lambert CP, Bouillon LE, Brolinson PG, Armstrong CW.

Wastl Human Performance Laboratory, Purdue University, West Lafayette, Indiana 47907, USA.

Women aged 67-84 yr were randomly assigned to either resistance exercise (RE, n = 15) or control group (C, n = 14). RE group completed 10 wk of resistance training, whereas C group maintained normal activity. Blood samples were obtained from the RE group (at the same time points as for resting C) at rest, immediately after resistance exercise, and 2 h after exercise before (week 0) and after (week 10) training. Mononuclear cell (CD3+, CD3+CD4+, CD3+CD8+, CD19+, and CD3-CD16+CD56+) number, lymphocyte proliferative (LP) response to mitogen, natural cell-mediated cytotoxicity (NCMC), and serum cortisol levels were determined. Strength increased significantly in RE subjects (%change 8-repetition maximum = 148%). No significant group, exercise time, or training effects were found for CD3+, CD3+CD4+, or CD3+CD8+ cells, but there was a significant exercise time effect for CD3-CD16+CD56+ cells. LP response was not different between groups, across exercise time, or after training. NCMC was increased immediately after exercise for RE subjects at week 0 and for RE and C groups at week 10. The week 0 and week 10 NCMC values were above baseline for both RE and C groups 2 h after exercise. In conclusion, acute resistance exercise did not result in postexercise suppression of NCMC or LP, and 10 wk of resistance training did not influence resting immune measures in women aged 67-84 yr.

عنوان : تاثیر تمرینات مقاومتی بر شاخص های برگزیده شده کارکرد سیستم ایمنی در زنان سالخورده

زنان با دامنه سنی 67 تا 84 سال به طور تصادفی انتخاب شدند در دو گروه تمرین مقاومتی (RE,n=15) و گروه کنترل (C,n=14). گروه تمرین مقاومتی کامل کردند 10 هفته تمرین مقاومتی را ، با در نظر گرفتن اینکه گروه کنترل فعالیت طبیعی خود را حفظ کردند. نمونه گیری خون گرفته شد از گروه تمرین مقاومتی در 2 ساعت بعد از تمرین و قبل و بعد از 10 هفته تمرین. تعداد سلول تک هسته ای (CD3+CD4+,CD3+CD8+,CD19+,CD3-CD16+CD56+) ، پاسخ لمفوسیت proliferative (LP) به mitogen ، natural cell-mediated cytotoxicity (NCMC) و سطح کورتیزول سرم تعیین شدند.

قدرت به طور معناداری در گروه تمرین مقاومتی افزایش یافت (درصد تغییر 8 درصد تکرار بیشینه = 148%). گروه ، زمان تمرین و اثر تمرین معنادار نبود برای CD3-CD16+CD56+ سلول. پاسخ LP بین گروهها متفاوت نبود در سرتاسر تمرین یا بعداز تمرین. NCMC افزایش یافت بلافاصله بعد از تمرین برای گروه تمرین مقاومتی در هفته اول (صفر) و برای گروه تمرین مقاومتی و گروه کنترل در هفته دهم. مقدار NCMC هفته صفر و هفته دهم تا انتها بالا رفت برای هم گروه تمرین مقاومتی و هم گروه کنترل در 2 ساعت بعد از تمرین.

نتیجه گیری : تمرین مقاومتی حاد نتیجه ندارد در حذف بعد از تمرین NCMC و LP و 10 هفته تمرین مقاومتی تاثیر ندارد در شاخص های سیستم ایمنی استراحت در زنان با دامنه سنی 67 تا 84 سال.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

----------------------------------------

Galvão DA, Nosaka K, Taaffe DR, Peake J, Spry N, Suzuki K, Yamaya K, McGuigan MR, Kristjanson LJ, Newton RU.

Vario Health Institute, Edith Cowan University, Joondalup, Western Australia, Australia. d.galvao@ecu.edu.au

This study examined the effect of 20 weeks resistance training on a range of serum hormones and inflammatory markers at rest, and following acute bouts of exercise in prostate cancer patients undergoing androgen deprivation. Ten patients exercised twice weekly at high intensity for several upper and lower-body muscle groups. Neither testosterone nor prostate-specific antigen changed at rest or following an acute bout of exercise. However, serum growth hormone (GH), dehydroepiandrosterone (DHEA), interleukin-6, tumor necrosis factor-alpha and differential blood leukocyte counts increased (P < 0.05) following acute exercise. Resistance exercise does not appear to compromise testosterone suppression, and acute elevations in serum GH and DHEA may partly underlie improvements observed in physical function.

عنوان : پاسخ هورمونی و سیستم ایمنی به تمرینات مقاومتی در بیماران مبتلا به سرطان پروستات

این مطالعه آزمایش می کند تاثیر 20 هفته تمرین مقاومتی بر دامنه هورمونها و نشانگرهای التهابی را در استراحت و بدنبال یک دور تمرین حاد در بیماران مبتلا به سرطان پروستات که از آندروژن محرومیت دارند.

10 بیمار تمرین کردند 2 بار در هفته با شدت بالا برای گروههای عضلانی بالاتنه و پائین تنه. هم تستوسترون و هم آنتی ژن ویژه پروستات هیچکدام تغییر نکردند در استراحت و بدنبال یک دور تمرین حاد. به هر صورت هورمون رشد سرم  (GH) ، dehydroepiandrosterone  (DHEA) ، اینترلوکین 6 ، tumor necrosis factor-alpha و به طور متفاوتی شمار گویچه های سفید خون افزایش یافت بدنبال تمرین حاد(P<0.05). عمل تمرین مقاومتی آشکار نیست در مقایسه عمل خنثی بر تستوسترون و افزایش حاد در GH و DHEA سرم که مشخصا مشاهده شده است که بهبود می یابد در عملکرد جسمانی.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

----------------------------------------

Miles MP, Kraemer WJ, Nindl BC, Grove DS, Leach SK, Dohi K, Marx JO, Volek JS, Mastro AM.

Department of Biochemistry and Molecular Biology, The Pennsylvania State University, PA, USA. mmiles@montana.edu

AIM: The mechanism linking exercise intensity to the magnitude of the immune response is not completely understood. The purpose of this investigation was to determine whether the immune response to resistance exercise was associated with (1) changes in workload or (2) anaerobic exercise intensity. METHODS: Previously untrained women underwent 6 months of resistance training for lower and upper body (TOTAL, n = 34) or for upper body alone (UPPER, n = 30). Lymphocyte subsets [T (CD3+), CD4+, CD8+, NK and B], functional markers (CD45RA+ and CD45RO+), and mitogen (phytohemagglutinin-M, concanavalin A and pokeweed mitogen) and superantigen (staphylococcus a. cowans)-stimulated proliferation were measured from blood samples collected pre- and post-exercise for a squat resistance exercise consisting of six sets of 10 repetitions at 75% of one repetition maximum. This protocol was performed before (T0) and after 3 (T3) and 6 months (T6) of training. RESULTS: Lymphocyte recruitment to the circulation and proliferation following resistance exercise did not differ between training groups at any time, although the TOTAL group performed at a higher workload as training progressed. With respect to anaerobic intensity, exercise-induced increases in NK, CD4+, CD8+ and B lymphocyte concentrations were 42 (P = 0.07), 76 (P < 0.05), 72 (P < 0.05) and 242% (P < 0.01) greater in women in the highest compared with the lowest post-exercise lactate quartiles. Lymphocyte proliferation did not differ between lactate quartiles. CONCLUSIONS: Anaerobic intensity, rather than increased strength and workload, is associated with the number of lymphocytes recruited to the circulation, but not T and B cell proliferation responses.

عنوان : قدرت ، بارکار ، شدت بی هوازی و پاسخ سیستم ایمنی به تمرینات مقاومتی

مکانیسم لینک شدن شدت تمرین به مقدار پاسخ سیستم ایمنی به طور کامل درک نشده است. هدف این تحقیق تعیین این است که آیا پاسخ سیستم ایمنی به تمرینات مقاومتی وابسته است به (1) تغییر در بار کار یا (2) شدت بی هوازی تمرین

روش :  زنانی که سابقا تمرین نداشته اند 6 ماه متحمل تمرین مقاومتی شدند برای عضلات بالاتنه و پائین تنه (TOTAL  N=34) و برای فقط عضلات بالاتنه (APPER  N=30).

Lymphocyte subsets (T , CD4+, CD8+,NK and B) ، نشانگرهای کاربردی (CD45RA+ and CD45RO+) و mitogen (phytohemagglutinin-M , concanavalin A and pokeweed mitogen) , superantigen (staphylococcus a.cowans)-stimulated proliferation  اندازه گیری شدند از نمونه گیری خون که گرفته شد قبل و بعد از تمرین برای یک تمرین مقاومتی اسکات که عبارت بود از 6 ست ، 10 تکرار با 75% یک تکرار بیشینه. این پروتوکل اجرا شد قبل از تمرین ، بعد از 3 ماه و 6 ماه بعد از تمرین.

نتیجه : به کارگیری لمفوسیت ها در جریان خون و تکثیر آنها بدنبال تمرین مقاومتی در بین دو گروه تمرینی متفاوت نبود در هر زمانی. اگرچه گروهی که اجرا می کردند با کل بدن در یک بارکار بالاتر در تمرین پیشرفت داشتند. در رابطه با شدت بی هوازی ، تمرین باعث افزایش در NK , CD4+ , CD8+  و غلظت لمفوسیت B شد.

نتیجه گیری : شدت بی هوازی نسبت به قدرت و بارکار سریعتر افزایش می یابد که وابسته است به تعداد لمفوسیت های به کار گرفته شده در گردش خون اما نه واکنش تکثیر سلولهای B  و T.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

-----------------------------------------

Nieman DC, Henson DA, Sampson CS, Herring JL, Suttles J, Conley M, Stone MH, Butterworth DE, Davis JM.

Department of Health, Leisure, and Exercise Science Appalachian State University, Boone, North Carolina 28608, USA.

Ten young male adults (mean age 46.9 +/- 1.2 yrs) with 9.2 +/- 1.4 years of weight training experience and the ability to parallel squat at least 1.5 times their body mass were selected as subjects. The exercise session consisted of sets of 10 repetitions at 65% 1-RM of the parallel leg squat, with a cadence of one rep every 6 sec and 3 min rest between sets, to muscular failure. The average subject lifted a total of 9711 +/- 1576 kg during 98 +/- 14 reps for a total work output of 72.5 +/- 10.5 kJ before muscular failure occurred. Mean oxygen consumption during exercise was 1.58 +/- 0.06 l/min at 42.5 +/- 2.0% peak VO2. A strong leukocytosis, lymphocytosis, and lymphocytopenia, similar to what has been reported following high-intensity cardiorespiratory exercise, were measured following leg squat exercise. Con A-stimulated lymphocyte proliferation (unadjusted) rose 50% above preexercise levels (p = 0.07), but when these data were adjusted on a per T cell (CD3+) basis, no change from rest was observed. Natural killer cell cytotoxic activity (NKCA), when adjusted on a per NK cell (CD56+) basis, was decreased about 40% below preexercise levels for at least 2 h post-exercise. No significant increase in cortisol was seen after exercise, although norepinephrine and epinephrine increased moderately (465% and 133%, respectively), immediately following exercise. The data demonstrate that leg squat exercise to muscular failure results in a very similar immune response to that associated with intense endurance exercise, despite a lower mean oxygen consumption and only a moderate hormonal response.

عنوان : پاسخ حاد سیستم ایمنی به تمرین مقاومتی جامع

10 مرد جوان بالغ (میانگین سنی 46.9 +/- 1.2 سال) با 9.2 +/- 1.4 سال تجربه تمرینات با وزنه و توانایی در انجام حرکات پارالل و اسکات در زمانی کمتر از 1.5 توده بدنی خودشان انتخاب شدند. جلسه تمرین شامل ست هایی با 10 تکرار در 65% یک تکرار بیشینه پارالل و اسکات پا ، با یک آهنگ که 6 ست و 3 دقیقه استراحت بین ست ها تا رسیدن به واماندگی عضلانی بود. میانگین کل وزنه بلند شده 9711 +/- 1576 کیلوگرم در طی 98 +/- 14 تکرار برای کل برون داد کار 72.5 +/- 10.5 کیلوژول قبل از رخ دادن واماندگی عضلانی بود. میانگین اکسیژن مصرفی در طی تمرین 1.58 +/- 0.06 لیتر در دقیقه با 42.5 +/- 2% vo2peak بود.

یک میزان شدید لکوسیت ، لمفوسیت و lymphocytopenia مشابه آنچه گزارش شده است در پی تمرین قلبی تنفسی شدید ، اندازه گیری شد بدنبال تمرین اسکات پا. با اطمینان محرک A لمفوسیت تکثیر یافت (غیر تنظیم شده) 50% بالاتر از سطح قبل از تمرین(P<0.07) ، اما زمانی که این اطلاعات تنظیم شده برای هر سلول T پایه ، تغییری نسبت به حالت استراحت مشاهده نشد.

Natural killer cell cytotoxic activity (NKCA) زمانی که تنظیم شد برای هر NK سلول پایه ، کاهش یافت در حدود 40% پائین تر از سطح قبل از تمرین در 2 ساعت بعد از تمرین.

افزایش معناداری دیده نشد در کورتیزول بعد از تمرین ، اگرچه نوراپی نفرین و اپی نفرین افزایش داشتند (به ترتیب 465% و 133%) بلافاصله بعد از تمرین.

این اطلاعات نشان می دهد نتیجه تمرین اسکات پا تا رسیدن به واماندگی عضلانی در بسیاری از پاسخ های سیستم ایمنی مشابه است با نتیجه آن در تمرینات استقامتی شدید ، باوجود اینکه میانگین اکسیژن مصرفی پائین است و تنها یک پاسخ هورمونی بیشتر دارد.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

----------------------------------------

Stewart LK, Flynn MG, Campbell WW, Craig BA, Robinson JP, Timmerman KL, McFarlin BK, Coen PM, Talbert E.

Department of Kinesiology, Louisiana State University, Baton Rouge, LA 70803-2401, USA. Stewart6@lsu.edu

PURPOSE: The purpose of this study was to examine the influence of a 12-wk exercise training program on inflammatory cytokine and C-reactive protein (CRP) concentrations. A secondary purpose was to determine whether training-induced changes in cytokines and CRP were influenced by age. METHODS: Twenty-nine younger (18-35 yr) and 31 older (65-85 yr) subjects were assigned to young physically active (YPA, N = 15; 25 +/- 5 yr), young physically inactive (YPI, N= 14; 25 +/- 4.7 yr), old physically active (OPA, N = 14; 71 +/- 4 yr), or old physically inactive (OPI, N = 17; 71 +/- 4 yr) groups. The inactive groups completed 12 wk (3 d.wk) of aerobic and resistance exercises, and the physically active control groups continued their normal exercise programs. Blood samples were collected before and after the 12-wk period, and the concentrations of serum CRP, plasma interleukin-6 (IL-6), tumor necrosis factor-alpha (TNF-alpha), and interleukin-1 beta (IL-1beta) were determined using separate ELISA. RESULTS: Control (YPA and OPA) estimated VO2max was unchanged. Exercise training increased estimated VO2max an average of 10.4% and increased strength by an average of 38.1% in both PI groups. Serum CRP decreased with training (YPI and OPI) groups and was not different from the YPA and OPA groups after training. Plasma IL-6 and IL-1beta did not change, whereas TNF-alpha was higher than YPI and YPA at baseline and after the intervention period. CONCLUSION: These results support the use of combined aerobic/resistance training as a modality to reduce the risk of cardiovascular disease development as defined by a decrease in serum CRP concentration in healthy humans.

عنوان : تاثیر تمرین بر سایتوکاین های التهابی و پروتئین C-reactive

هدف : هدف این مطالعه آزمودن تاثیر 12 هفته برنامه تمرینی بر غلظت سایتوکاین های التهابی و پروتئین C-reactive (CRP) می باشد. هدف بعدی تعیین این است که آیا تغییری که بوسیله تمرین در سایتوکاین و CRP بوجود می آید بوسیله سن تحت تاثیر قرار می گیرد؟

روش : 29 جوان (18 تا 39 سال) و 31 سالمند (65 تا 85 سال) قرار گرفتند در گروههای فعال جسمانی جوان (N=15 و 25 +/- 5 سال) ، غیرفعال جسمانی جوان (N=14 و 25 +/-4.7 سال) ، فعال جسمانی سالمند (N=14 و 71 +/- 4 سال) و غیرفعال جسمانی سالمند (N=17 و 71 +/- 4سال). گروههای غیرفعال کامل کردند 12 هفته تمرین هوازی و مقاومتی و گروه کنترل فعال جسمانی ادامه دادند برنامه تمرینی طبیعی خودشان را. نمونه گیری خون از آنها گرفته شد قبل و بعد از دوره 12 هفته ای و غلظت CRP سرم ، اینترلوکین 6 پلاسما ، tumor necrosis factor-alpha (TNF-alpha)  و اینترلوکین 1 بتا تعیین شدند با استفاده جداگانه ELISA .

نتیجه : حداکثراکسیژن مصرفی گروه کنترل (فعال جسمانی جوان و فعال جسمانی سالمند) تغییری نکرد. تمرین افزایش داد حداکثراکسیژن مصرفی را به طور متوسط به میزان 10.4% و قدرت را به طور متوسط به میزان 38.1% در هر دو گروه غیرفعال از نظر جسمانی که در این 12 هفته از برنامه تمرینی پیروی می کردند. CRP سرم با تمرین کاهش یافت در هردو گروه غیرفعال از نظر جسمانی و از این نظر تفاوتی بین دو گروه فعال از نظر جسمانی بعد از تمرین نبود. اینترلوکین 6 پلاسما و اینترلوکین 1 بتا تغییری نکردند ، اگرچه TNF-alpha بالاتر بود در گروه غیرفعال از نظر جسمانی جوان و فعال از نظر جسمانی جوان در انتها و بعد از مداخله دوره تمرین.

نتیجه گیری : این نتایج حمایت می کند که استفاده از ترکیب تمرین هوازی و مقاومتی چگونه کاهش می دهد خطر توسعه بیماریهای قلبی عروقی را و مشخص شده است بوسیله کاهش در غلظت CRP سرم در انسانهای تندرست.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

----------------------------------------

Petersen AM, Pedersen BK.

The Centre of Inflammation and Metabolism, Department of Infectious Diseases and CMRC, Copenhagen University Hospital, Rigshospitalet, University of Copenhagen, Faculty of Health Sciences, Denmark.

Regular exercise offers protection against all cause mortality and there is evidence from randomised intervention studies that physical training is effective as a treatment in patients with chronic heart diseases, type 2 diabetes and symptoms related to the metabolic syndrome. Chronic diseases such as cardiovascular disease, type 2 diabetes and cancer are associated with chronic low-grade systemic inflammation. It has been demonstrated that regular exercise induces anti-inflammatory effects with elevated levels of anti-inflammatory cytokines and suppression of TNF-alpha production. Thereby, exercise offers protection against TNF-alpha-induced insulin resistance. Otherwise, the exercise-induced production and release of IL-6 from myofibers may contribute to abrogate an atherogenic lipid profile, which is often associated with chronic diseases. This review focuses on the anti-inflammatory effects of exercise and how this may contribute to mediate the beneficial health effects of exercise training in patients with chronic diseases associated with chronic low-grade inflammation.

عنوان : نقش اینترلوکین 6 در میانجی گری ضدالتهابی و اثر تمرین

تمرین منظم بدست می دهد محافظت در برابر همه دلایلی که باعث مرگ و میر می شود و مدارکی که از مطالعات تصادفی مرتبط جمع آوری شده نشان می دهد که تمرین جسمانی موثر است به عنوان یک رفتار درمانی در بیماران با بیماریهای قلبی مزمن ، دیابت نوع 2 و نشانه های مرتبط به سندرم متابولیکی. بیماریهای مزمن از قبیل بیماریهای قلبی عروقی ، دیابت نوع 2 و سرطان وابسته به التهاب سیستمی درجه پائین مزمن می باشد. نشان داده شده است که تمرین منظم سبب اثر ضدالتهابی با سطوح بالای سایتوکاین های ضدالتهابی و جلوگیری از تولید TNF-alpha می شود. در نتیجه تمرین بدست می دهد محافظت در برابر TNF-alpha که باعث مقاومت انسولین می شود. به طور دیگر تمرین سبب تولید و آزادسازی اینترلوکین 6 از تارچه های عضلانی می شود که امکان دارد مشارکت کند در از میان بردن atherogenic lipid profile که خیلی اوقات وابسته است با بیماریهای مزمن. این ریویو یا بازنگری مورد توجه قرار داده است تاثیر ضدالتهابی تمرین و چگونگی این امکان مشارکت در اثر مفید تندرستی تمرین در بیماران با بیماریهای مزمن وابسته به التهاب با درجه پائین مزمن.

خواندن و ترجمه : محمدعلی کهن پور

-----------------------------------------